Spoorwegparafernalia, pt. I

Deze foto is afkomstig uit het familie-archief. Hij is gemaakt in november 1914 tgv het 75-jarig bestaan van de Hollandsche IJzeren Spoorweg Maatschappij (HIJSM). Ergens op deze foto staat een (aangetrouwd) familielid. Een zwager van mijn overgrootvader. De foto is gemaakt in Stavoren. Bij de viering van dit 75-jarig jubileum werd ook een penning geslagen:

De medailleur van deze enorme penning (8,5 cm diam, 4 mm dik) is J.C. Wienecke.

Bij het 50-jarig bestaan van de HIJSM in 1889 werd ook een penning geslagen. een veel kleinere (4,5 cm diam), de medailleur van deze penning was W. Schammer:

De grote trots van mijn kleine collectie is de penning die de Maatschappij tot Exploitatie van Staatsspoorwegen (SS) liet slaan tgv haar 50-jarig bestaan in 1913. Deze penning werd ook ontworpen door J.C. Wienecke, maar na een jaar noeste arbeid oordeelden de hoge heren van de SS dat dit een te duur project zou worden. Financieel zat het de SS tegen op dat moment. De penning werd daarna alleen in een zéér kleine oplage geslagen.

Dit heeft tot gevolg dat deze penning in Nederland buitengewoon zeldzaam is (in de afgelopen tien jaar zijn er drie geveild voor prijzen tussen de 200 en 300 euro)

En om deze penning draait het:

Modelbouw, deel I

Na al mijn modelbouw-avonturen in schaal H0 (H-nul, 1:87) vond ik het wel eens tijd worden om iets 'echt groots' te bouwen. Er bleek recent een model van een Duitse stoomlocomotief op de markt gebracht te zijn door een fabrikant van modellen van tanks en ander oorlogsspul. In schaal 1:35, dus het model zou ongeveer 90 centimeter lang worden.
Het gaat hier om een model van de zogenaamde Duitse Baureihe 52, die tussen 1939 en 1945 in zeer groten getale is gemaakt. Om en nabij de 6500 stuks welteverstaan.
Na een beetje creatief shoppen op internet, waar prijzen bleken te variëren tussen de 80 en 120 euro, kon ik een bouwpakket op de kop tikken voor 79 euro (inclusief verzendkosten!).

En zo zit je op een gezellige door-de-weekse avond achter een bouwpakket van ruim 700 stukje plastic om je eigen locomotief in schaal 1:35 te knutselen. Na de eerste avond ziet het er zo uit: een eenvoudig kaal frame...

Het lijkt weinig, maar vergis je niet. De verenpakketten (onderaanhet frame) zitten via dwarsstangen (net als in het echt) allemaal aan elkaar vast. En verschillende grote onderdelen bestaan weer uit een serie hele kleine onderdeeltjes.

Een avondje later, na het vastplakken van nog veel meer onderdeeltjes, begint het frame zowaar al de contouren aan te nemen van een echt locomotiefframe! Omdat het gepriegel me even teveel werd heb ik meteen maar even de grote stukken van de ketel en de vuurkist in elkaar gezet zodat het tenminste voor het oog een beetje opschiet:

Op de achtergrond schemeren enkele gietramen met de talloze onderdeeltjes die nog liggen te wachten op assemblage. Het is net vroeger, met de modelvliegtuigjes op schaal 1:72. Maar dan net wat ingewikkelder...

Het begint al bijna op een locomotief te lijken. Tenminste, als je een treinenliefhebber bent, want in de woorden van mijn eega 'is het net een kanon'... Juist ja, er moet nog een hele hoop gebeuren!

Dat was voor de derde avond. Het machinistenhuis. Dat heb ik geweten. Het hele ketelfront moest ik van alle gangbare appendages voorzien: buizen, manometers, peilglazen, draaiwielen. Gepriegel in de marge. Maar het resultaat mag er zijn. Misschien het dak en de achterzijde er maar aflaten na de bouw, zodat je hier nog even van kan genieten:

Let vooral dus op alle losse onderdeeltjes. Als de boel geschilderd is zullen ze wellicht wat beter te zien zijn. Het eindresultaat nu met machinistenhuis (dat nog steeds op een kanon schijnt te lijken...).

De vierde avond was de laatste keer dat ik kon knutselen voordat de boel geschilderd moet worden. Alles wat vantevoren geplakt kan worden zit op de ketel of aan het frame. De ketel wordt zwart en het frame rood. De overige onderdelen schilder ik als ze vastgelijmd worden. Na dat laatste avondje plakken ziet de locomotief er zo uit:

Het schilderen kan beginnen!