Waar ik geweest ben...

<

Ik ben toch al wel in aardig wat landen geweest, leuk om zo te zien... Kijk op http://www.world66.com/myworld66/visitedEurope voor je eigen kaartje...

Rechter Tie

Ik ben gelukkig. De boeken van Robert van Gulik worden opnieuw uitgegeven. Eindelijk kan ook ik zijn serie boeken over de 7e eeuwse Chinese rechter Tie verzamelen. Ik zeg alleen: lees en laat je meeslepen...

Vakantie

Zo, daar ben ik weer. Even heerlijk drie weken met de auto weggeweest en genoten van een stevige dosis cultuur en literatuur, overgoten met een sausje van authentiek luieren.
Op woensdag 3 augustus reden we weg uit Utrecht, op weg naar onze eerste halte Trier. Daar hebben we de imposante romeinse bouwwerken bekeken die zich ruim 1600 jaar wonderwel hebben weten te handhaven. Overigens, voor de UHSK'ers die dit wellicht lezen, ook Hein Klemann trof ik daar bij de Romeinse thermen...
De volgende halte was München, voor een bezoek aan concentratiekamp Dachau. Een hele indrukwekkende ervaring. Niet alleen de huivering als je beseft dat het hout van de martelbank waar je plots voor staat, het bloed van duizenden in zich heeft opgenomen. Of om door de (nooit gebruikte) gaskamers te dwalen om uit te komen bij de verbrandingsovens, maar ook omdat vrijwel alle bezoekers die ik zag op geen enkele manier leken te beseffen waar ze waren. Mensen die hun kleine kinderen de martelbank lieten gebruiken als klimtoestel, mensen die met een dikke grijns door de tralies van de toeganspoort kijken met boven hun hoofd de omineuze letters 'Arbeit macht Frei'. Leuk voor in het familie-album..
Daarna via de Brenner naar Venetië, om daar zo snel mogelijk de lompe, afgestompte massa van toeristen tussen de Rialto en San Marco achter ons te laten en de heerlijk rustige straatjes van het echte Venetië te bezoeken, waar het zo heerlijk rustig is dat je blij bent dat de meeste mensen denken dat ze Venetië al helemaal kennen als ze de Rialto, de San Marco en het Dogenpaleis hebben gezien. En een capuccino hebben gedronken tussen de schurftige duiven.
Na twee dagen heerlijk wandelen verder afgezakt naar Ravenna, om daar de magistrale Byzantijnse mozaieken in de San Vitale, Sant'Appollinare Nuovo en het mausoleum van Galla Placidia te bekijken (een van mijn lang gekoesterde wensen), op de mozaieken in de Hagia Sophia na de mooiste die ik ooit heb gezien.
Na een dagje Bologna (for UHSK-times sake) uiteindelijk naar de laatste halte: Verona. Een heerlijke stad, ik kan niet anders zeggen. Het hoogtepunt was een bezoek aan Aida, die werd opgevoerd in de Arena. Kaartjes bleken zeer betaalbaar te zijn en zo zaten we voor 24,50 euro p.p. op een kussentje op het harde steen drie uur lang naar een geweldig spektakel te kijken. De traditie om aan het begin, als alles donker is, een kaarsje te branden, was zeer indrukwekkend. Stel je een halve Arena (de andere helft was het podium) voor, in het avondduister en duizenden kleine vlammetjes die een flakkerend licht werpen op dit Romeinse bouwwerk.. Kippenvel, meer kan ik niet zeggen.
Uiteindelijk één dag voor de overstromingen door weer over de Brenner (die de volgende dag afgesloten werd) en 's avonds om elf uur weer thuis. De batterij weer lekker opgeladen!

Werken bij het Spoor

Een zinvolle baan, kent u die uitdrukking? Als je, zoals ik momenteel, druk aan het nadenken bent over wat je nou echt (maar dan ook echt, in het diepst van je hart) zou willen doen qua werk, waar kom je dan op uit?
Mijn vrienden hebben geschiedenis of journalistiek gestudeerd. Maar welgeteld twee van hen hebben een baan die uit hun studie voortvloeit. En dat zijn geen historici.
De enige journalistieke ambitie die ik heb is een baan als auteur bij een tijdschrift over geschiedenis. Maar vanuit mijn geschiedenis-achtergrond heb ik nog een ambitie. Een hele bizarre, dat geef ik toe. Maar bij mijn speurtocht naar wat ik nou echt wil qua werk gaf een aantal interessante uitkomsten: ik wil depotmedewerker in een museum worden, maar bovenal wil ik eerlijk gezegd restaurateur worden. En dan niet van schilderijen, boeken of wat dan ook. Nee, ik wil een stuk rijdende geschiedenis van de Nederlandse Spoorwegen restaureren.
Heb ik jullie aandacht nog, of liggen jullie onder tafel van het lachen? Ik ga verder. Bij verschillende kleine rijdende spoorwegmusea heeft men het een en ander aan wagons en locomotieven van de NS uit de jaren dertig en vijftig verzameld. En dat moet eens glanzend en fraai gerestaureerd weer gaan rijden. Momenteel zijn het vaak wrakken waar heel veel aan gedaan moet worden.
Ik heb gevolg gegeven aan deze restauratiedrang door mij aan te melden bij de SGB, een museumspoorlijn die nu nog rijdt tussen Goes en Borsele, maar die plannen aan het uitvoeren is die inhouden dat men ook tussen Roosendaal en Vlissingen gaat rijden met een NS-sneltrein uit de jaren ’30. De wagons hebben ze verzameld en wachten op een fikse opknapbeurt.
Het lijkt me geweldig en uitermate veel voldoening geven om na maanden of jaren van hard werken te zien hoe een roestend, rottend wrak is omgetoverd in een prachtig sneltreinrijtuig dat weer gebruikt wordt waar het voor bedoeld is: mensen vervoeren (in dit geval gasten van de museumlijn).
Zodra ik voor het eerst de handen op de mouwen heb gestoken in Goes, zal ik jullie via deze pagina’s regelmatig op de hoogte houden van hoe het werk voort gaat en of ik inderdaad bij dit werk echt op mijn plek ben.