Stormenderhand

Verlanglijstje, deel 1

2008-02-20T20:10:00.009+01:00

Omdat er vele penningen rond de Nederlandse Spoorwegen te verzamelen zijn, volgt hier ook af en toe een stukje van mijn 'verlanglijstje:
1) de penning die de HIJSM uitgaf bij de opening van haar eerste lijn in 1839

2) de plaquette die de NS in 1934 uitreikte bij de presentatierit van het nieuwe gestroomlijnde dieselmaterieel
3) de penning die de NS uitgaf bij haar 125-jarig bestaan na de deelname aan een schoolwedstrijd
Heeft u één van deze penningen en zou u deze aan mij willen verkopen, neemt u dan svp contact met mij op. Bij voorbaat dank!

Te zijner tijd volgt een nieuw overzicht.

Spoorwegparafernalia, pt. III

2008-02-20T19:52:00.015+01:00

Naast de jubilea van de Nederlandse Spoorwegen, zijn er legio andere gelegenheden geweest waarop, al dan niet officieel, een penning of plaquette werd aangeboden. Zo werd kort na de Tweede Wereldoorlog aan de medewerkers van de NS deze penning aangeboden. De uitvoering in brons was voor het gewone personeel. Er is ook een uitvoering in zilver die een iets afwijkende tekst op de achterzijde heeft.

Personeel dat een bepaalde periode in dienst was geweest kon ook vaak rekenen op een penning. Zoals de heer J. Lansing die zich van 1931 tot 1956 inzette voor de ontspanningsvereniging van de NS. Als dank kreeg hij deze zilveren penning aangeboden.

De elektrificatie van het baanvak Alkmaar - Den Helder in 1958 was aanleiding voor de uitgifte van deze plaquette. Deze is uitgevoerd in email op een metalen ondergrond en toont het modernste materieel van de spoorwegen in deze periode: het mat '54, beter bekend als de hondekop.

Tot slot de penning die werd gepresenteerd na de ingebruikname van de Hemtunnel onder het Noordzeekanaal door. Vroeger lag hier een brug, maar door de toegenomen drukte op het kanaal is deze vervangen door een tunnel. Op de voorzijde van de penning komt een treinstel type Sprinter de tunnel uit gereden. Op de achterzijde is een scheepsboeg te zien met op de achtergrond de oude Hembrug. Deze brug heeft hier gelegen van 1907 tot 1983.

Spoorwegparafernalia, pt. II

2008-02-20T19:44:00.004+01:00

Mijn collectie spoorwegpenningen heeft zich de laatste tijd aardig uitgebreid. De penning die geslagen werd bij het 100 jarig bestaan van de spoorwegen in Nederland (1939), is redelijk zeldzaam maar met wat geluk kun je 'm hier en daar tegen komen. Op de voorzijde is de kop van het modernste electrische materieel van de NS in die periode afgebeeld. Op de achterzijde is het begin van de spoorwegen weergegeven met het vertrek van de eerste stoomlocomotief 'Snelheid' op 19 september 1839.

Deze penning, algemeen voorkomend, is in 1989 geslagen bij het 150 jarig bestaan van de spoorwegen. De achterzijde (links) stelt het nauwkeurig in elkaar grijpende spoorwegbedrijf (gestileerde treinstellen) voor, terwijl de voorzijde (rechts) gedeeltelijk een oude pluchenbank voorstelt die het comfort van de spoorwegen moet benadrukken.

Spoorwegparafernalia, pt. I

2007-08-27T20:45:00.001+02:00

Deze foto is afkomstig uit het familie-archief. Hij is gemaakt in november 1914 tgv het 75-jarig bestaan van de Hollandsche IJzeren Spoorweg Maatschappij (HIJSM). Ergens op deze foto staat een (aangetrouwd) familielid. Een zwager van mijn overgrootvader. De foto is gemaakt in Stavoren. Bij de viering van dit 75-jarig jubileum werd ook een penning geslagen:

De medailleur van deze enorme penning (8,5 cm diam, 4 mm dik) is J.C. Wienecke.

Bij het 50-jarig bestaan van de HIJSM in 1889 werd ook een penning geslagen. een veel kleinere (4,5 cm diam), de medailleur van deze penning was W. Schammer:

De grote trots van mijn kleine collectie is de penning die de Maatschappij tot Exploitatie van Staatsspoorwegen (SS) liet slaan tgv haar 50-jarig bestaan in 1913. Deze penning werd ook ontworpen door J.C. Wienecke, maar na een jaar noeste arbeid oordeelden de hoge heren van de SS dat dit een te duur project zou worden. Financieel zat het de SS tegen op dat moment. De penning werd daarna alleen in een zéér kleine oplage geslagen.

Dit heeft tot gevolg dat deze penning in Nederland buitengewoon zeldzaam is (in de afgelopen tien jaar zijn er drie geveild voor prijzen tussen de 200 en 300 euro)

En om deze penning draait het:

Modelbouw, deel I

2007-08-17T19:27:00.000+02:00

Na al mijn modelbouw-avonturen in schaal H0 (H-nul, 1:87) vond ik het wel eens tijd worden om iets 'echt groots' te bouwen. Er bleek recent een model van een Duitse stoomlocomotief op de markt gebracht te zijn door een fabrikant van modellen van tanks en ander oorlogsspul. In schaal 1:35, dus het model zou ongeveer 90 centimeter lang worden.
Het gaat hier om een model van de zogenaamde Duitse Baureihe 52, die tussen 1939 en 1945 in zeer groten getale is gemaakt. Om en nabij de 6500 stuks welteverstaan.
Na een beetje creatief shoppen op internet, waar prijzen bleken te variëren tussen de 80 en 120 euro, kon ik een bouwpakket op de kop tikken voor 79 euro (inclusief verzendkosten!).

En zo zit je op een gezellige door-de-weekse avond achter een bouwpakket van ruim 700 stukje plastic om je eigen locomotief in schaal 1:35 te knutselen. Na de eerste avond ziet het er zo uit: een eenvoudig kaal frame...

Het lijkt weinig, maar vergis je niet. De verenpakketten (onderaanhet frame) zitten via dwarsstangen (net als in het echt) allemaal aan elkaar vast. En verschillende grote onderdelen bestaan weer uit een serie hele kleine onderdeeltjes.

Een avondje later, na het vastplakken van nog veel meer onderdeeltjes, begint het frame zowaar al de contouren aan te nemen van een echt locomotiefframe! Omdat het gepriegel me even teveel werd heb ik meteen maar even de grote stukken van de ketel en de vuurkist in elkaar gezet zodat het tenminste voor het oog een beetje opschiet:

Op de achtergrond schemeren enkele gietramen met de talloze onderdeeltjes die nog liggen te wachten op assemblage. Het is net vroeger, met de modelvliegtuigjes op schaal 1:72. Maar dan net wat ingewikkelder...

Het begint al bijna op een locomotief te lijken. Tenminste, als je een treinenliefhebber bent, want in de woorden van mijn eega 'is het net een kanon'... Juist ja, er moet nog een hele hoop gebeuren!

Dat was voor de derde avond. Het machinistenhuis. Dat heb ik geweten. Het hele ketelfront moest ik van alle gangbare appendages voorzien: buizen, manometers, peilglazen, draaiwielen. Gepriegel in de marge. Maar het resultaat mag er zijn. Misschien het dak en de achterzijde er maar aflaten na de bouw, zodat je hier nog even van kan genieten:

Let vooral dus op alle losse onderdeeltjes. Als de boel geschilderd is zullen ze wellicht wat beter te zien zijn. Het eindresultaat nu met machinistenhuis (dat nog steeds op een kanon schijnt te lijken...).

De vierde avond was de laatste keer dat ik kon knutselen voordat de boel geschilderd moet worden. Alles wat vantevoren geplakt kan worden zit op de ketel of aan het frame. De ketel wordt zwart en het frame rood. De overige onderdelen schilder ik als ze vastgelijmd worden. Na dat laatste avondje plakken ziet de locomotief er zo uit:

Het schilderen kan beginnen!

Werken aan het spoor, pt. II

2006-04-09T18:33:00.000+02:00

Om jullie eens te laten zien waar ik me regelmatig mee bezig hou op vrije zaterdagen, even een paar foto's. Zoals eerder gezegd werk in in Goes bij een museumspoorlijn aan de restauratie van een sneltreinrijtuig van de NS uit 1932. Dit rijtuig links welteverstaan.

Ik heb voornamelijk aan het houtwerk gewerkt, zoals hieronder te zien is, het houtwerk van de raamzijde van een coupé. Er zijn er acht en al het houtwerk bestaat uit 12 delen gelakt hout en tig messingschroefjes per raam.
Het is de bedoeling dat het rijtuig ongeveer over een jaar officieel in dienst gesteld kan worden, maar ik verwacht dat in het najaar de eerste proefritten gereden gaan worden. Met een trotse restauratieploeg aan boord!

Het H-woord

2006-03-27T14:44:00.000+02:00

De H is van Hypotheek, en de P is van Postbankhypotheekadviseur. Jazeker, wij hebben bezoek gehad van een hypothekendealer en voor 650 euro per maand kunnen wij een huis van 210.000 euro bewonen. Met andere woorden: als de verkoper ons bod accepteert is het weer verhuizen geblazen!

Het is volbracht

2006-03-08T08:30:00.000+01:00

Wat is 320 pagina's dik en heeft een harde kaft? De UHSK-Almanak!!! Hij is klaar en hij is mooi geworden, mooi, mooi, mooi. Ik ben er stuitend trots op, ik kan niet anders zeggen. Samen met mijn commissiegenoten is de almanak der almanakken geschapen die zijn weerga niet kent in de historie van de UHSK (die overigens niet bepaald gekenmerkt wordt door almanakken, maar dat terzijde). Het zal nog een hele klus worden voor de volgende groep UHSK'ers die voor het lustrum van 2011 een boekwerk mogen maken.
Gisteravond werd het boekwerk gepresenteerd in UHSK-stamcafé Lokaal Negen. Na een korte toespraak door commissievoorzitter Adriejan werd het eerste exemplaar officieel overhandigd aan Marietje van Winter, één van de twee nog levende ereleden van de UHSK. Na een kort dankwoord van haar zijde stortte de menigte aanwezigen zich op de doos met almanakken en binnen de kortste keren stond het gehele publiek te bladeren en stukjes hardop voor te lezen.
De uitreiking werd gevolgd door een heuse geschiedenisquiz. De voorronde bestond uit de meest achterlijke vragen van een dermate twijfelachtig allooi dat ik en mijn teamgenoot Menno herhaalde malen protest hebben aangetekend. Op de één of andere wijze met effect want tot onze verbazing stonden wij in de finale.
Ons duo van secretaris en voorzitter bleek onverslaanbaar en met gemak wisten wij de hoofdprijs in de wacht te slepen: een ééndaagse excursie naar het geboortehuis van Gerard Reve in Betondorp, Amsterdam! Daar doe je het voor!
Moe, maar zeer, zeer voldaan fietste ik deze avond huiswaarts. Op een paar details na (verspreiding van enkele almanakken aan collegaverenigingen, helpen met opzetten reunistendag) is mijn taak bij de UHSK volbracht. Amen.

Waar ik geweest ben...

2005-10-18T08:35:00.000+02:00

<

Ik ben toch al wel in aardig wat landen geweest, leuk om zo te zien... Kijk op http://www.world66.com/myworld66/visitedEurope voor je eigen kaartje...

Rechter Tie

2005-08-27T13:06:00.000+02:00

Ik ben gelukkig. De boeken van Robert van Gulik worden opnieuw uitgegeven. Eindelijk kan ook ik zijn serie boeken over de 7e eeuwse Chinese rechter Tie verzamelen. Ik zeg alleen: lees en laat je meeslepen...

Vakantie

2005-08-27T12:47:00.000+02:00

Zo, daar ben ik weer. Even heerlijk drie weken met de auto weggeweest en genoten van een stevige dosis cultuur en literatuur, overgoten met een sausje van authentiek luieren.
Op woensdag 3 augustus reden we weg uit Utrecht, op weg naar onze eerste halte Trier. Daar hebben we de imposante romeinse bouwwerken bekeken die zich ruim 1600 jaar wonderwel hebben weten te handhaven. Overigens, voor de UHSK'ers die dit wellicht lezen, ook Hein Klemann trof ik daar bij de Romeinse thermen...
De volgende halte was München, voor een bezoek aan concentratiekamp Dachau. Een hele indrukwekkende ervaring. Niet alleen de huivering als je beseft dat het hout van de martelbank waar je plots voor staat, het bloed van duizenden in zich heeft opgenomen. Of om door de (nooit gebruikte) gaskamers te dwalen om uit te komen bij de verbrandingsovens, maar ook omdat vrijwel alle bezoekers die ik zag op geen enkele manier leken te beseffen waar ze waren. Mensen die hun kleine kinderen de martelbank lieten gebruiken als klimtoestel, mensen die met een dikke grijns door de tralies van de toeganspoort kijken met boven hun hoofd de omineuze letters 'Arbeit macht Frei'. Leuk voor in het familie-album..
Daarna via de Brenner naar Venetië, om daar zo snel mogelijk de lompe, afgestompte massa van toeristen tussen de Rialto en San Marco achter ons te laten en de heerlijk rustige straatjes van het echte Venetië te bezoeken, waar het zo heerlijk rustig is dat je blij bent dat de meeste mensen denken dat ze Venetië al helemaal kennen als ze de Rialto, de San Marco en het Dogenpaleis hebben gezien. En een capuccino hebben gedronken tussen de schurftige duiven.
Na twee dagen heerlijk wandelen verder afgezakt naar Ravenna, om daar de magistrale Byzantijnse mozaieken in de San Vitale, Sant'Appollinare Nuovo en het mausoleum van Galla Placidia te bekijken (een van mijn lang gekoesterde wensen), op de mozaieken in de Hagia Sophia na de mooiste die ik ooit heb gezien.
Na een dagje Bologna (for UHSK-times sake) uiteindelijk naar de laatste halte: Verona. Een heerlijke stad, ik kan niet anders zeggen. Het hoogtepunt was een bezoek aan Aida, die werd opgevoerd in de Arena. Kaartjes bleken zeer betaalbaar te zijn en zo zaten we voor 24,50 euro p.p. op een kussentje op het harde steen drie uur lang naar een geweldig spektakel te kijken. De traditie om aan het begin, als alles donker is, een kaarsje te branden, was zeer indrukwekkend. Stel je een halve Arena (de andere helft was het podium) voor, in het avondduister en duizenden kleine vlammetjes die een flakkerend licht werpen op dit Romeinse bouwwerk.. Kippenvel, meer kan ik niet zeggen.
Uiteindelijk één dag voor de overstromingen door weer over de Brenner (die de volgende dag afgesloten werd) en 's avonds om elf uur weer thuis. De batterij weer lekker opgeladen!

Werken bij het Spoor

2005-04-13T15:08:00.000+02:00

Een zinvolle baan, kent u die uitdrukking? Als je, zoals ik momenteel, druk aan het nadenken bent over wat je nou echt (maar dan ook echt, in het diepst van je hart) zou willen doen qua werk, waar kom je dan op uit?
Mijn vrienden hebben geschiedenis of journalistiek gestudeerd. Maar welgeteld twee van hen hebben een baan die uit hun studie voortvloeit. En dat zijn geen historici.
De enige journalistieke ambitie die ik heb is een baan als auteur bij een tijdschrift over geschiedenis. Maar vanuit mijn geschiedenis-achtergrond heb ik nog een ambitie. Een hele bizarre, dat geef ik toe. Maar bij mijn speurtocht naar wat ik nou echt wil qua werk gaf een aantal interessante uitkomsten: ik wil depotmedewerker in een museum worden, maar bovenal wil ik eerlijk gezegd restaurateur worden. En dan niet van schilderijen, boeken of wat dan ook. Nee, ik wil een stuk rijdende geschiedenis van de Nederlandse Spoorwegen restaureren.
Heb ik jullie aandacht nog, of liggen jullie onder tafel van het lachen? Ik ga verder. Bij verschillende kleine rijdende spoorwegmusea heeft men het een en ander aan wagons en locomotieven van de NS uit de jaren dertig en vijftig verzameld. En dat moet eens glanzend en fraai gerestaureerd weer gaan rijden. Momenteel zijn het vaak wrakken waar heel veel aan gedaan moet worden.
Ik heb gevolg gegeven aan deze restauratiedrang door mij aan te melden bij de SGB, een museumspoorlijn die nu nog rijdt tussen Goes en Borsele, maar die plannen aan het uitvoeren is die inhouden dat men ook tussen Roosendaal en Vlissingen gaat rijden met een NS-sneltrein uit de jaren ’30. De wagons hebben ze verzameld en wachten op een fikse opknapbeurt.
Het lijkt me geweldig en uitermate veel voldoening geven om na maanden of jaren van hard werken te zien hoe een roestend, rottend wrak is omgetoverd in een prachtig sneltreinrijtuig dat weer gebruikt wordt waar het voor bedoeld is: mensen vervoeren (in dit geval gasten van de museumlijn).
Zodra ik voor het eerst de handen op de mouwen heb gestoken in Goes, zal ik jullie via deze pagina’s regelmatig op de hoogte houden van hoe het werk voort gaat en of ik inderdaad bij dit werk echt op mijn plek ben.